Doilyrok

De Thunderlilyrok ben ik beu, hij begon mij wat te irriteren. Wat me er vooral aan stoort, is de hoogte van de rok in combinatie met de te smalle tailleband. Tussen mijn taille- en heupomtrek is er nogal wat verschil. Brede heupen en in vergelijking daarmee een smalle taille doen mijn rokken omhoog kruipen. Mama P's rokken lieten me nadenken over de nodige aanpassingen aan het Thunderlilypatroon. Ik wou een rok met brede heuppas, één die niet in mijn taille begint maar wat lager én een minder klokkend model.

Met een rok op het lijf en wat spelden in de aanslag merkte ik de zones waar aanpassingen nodig waren. Daarna durfde ik het eindelijk aan om zelf aan het patroon te sleutelen. Wanneer het over stikken gaat dan ben ik alle drempelvrees kwijt. Ik wil het allemaal wel eens proberen en de schrik om iets fout te doen heb ik al een tijd geleden overwonnen. Patroontekenen is een ander verhaal. Dat blijft één van die dingen waarbij mijn adem stokt wanneer ik nog maar denk aan zelf wat lijnen op papier zetten. Maar blijkbaar is ook die angst aan het wegebben. Het idee dat al even in het hoofd zat, gaf me een duwtje in de rug en de madam die het idee in de praktijk omzette, trok me helemaal over de streep.



Al een tijdje dacht ik na over een rok waar een doily in verwerkt zit, maar ik wou er het Thunderlilypatroon niet voor gebruiken en ik zag maar niet in hoe ik het op een deftige manier moest realiseren. Toen ik Eloleo's nieuwste tas zag, ging ik bij haar met het probleem te rade. Het idee werd door haar instant uitgetest, uitgeschreven en daarmee opgelost. Geniaal én übervriendelijk, wat een vrouw!