30 september 2010

Eerst het kot en dan de varkens

Of waarom 'the making of de verbouwingen part II' zo lang op zich liet wachten.

Wel, ik kan u verzekeren dat ik er tout court wreed veel over zaag en ik op een rustig avondlijk moment, wanneer het te donker is om alle vuil en rommel nog goed te zien, nog wreed weinig goesting over heb om er mij online nog eens aan te herinneren. We gaan hier dus niet doen alsof ik in de gelukkigste periode van mijn bestaan zit. Beh neen gij, we moeten er geen doekskes om winden, het suckt hier, het suckt hier big time. Verbouwingen, ze smijten het huis, het huishouden, de gezinsrelaties, je eigen humeur en het sociaal leven compeet overhoop.

Het huis das evident. Minder evident is het leven op een paar vierkante meter living, zonder badkamer, warm water en nu heel tijdelijk zelfs zonder kookvuur.

Het huishouden. Spreken we daar nog over? Serieus, zou u nog zin hebben om een dweilke te slaan wanneer ieder tripje naar buitenwc, provisoire buitenkeuken, vuilbakken of tuinhuis een nieuwe hoopke modder of zand in huis betekent? Ikke niet.

De gezinsrelaties. Die met de MDH is herleid tussen samen werken aan de verbouwingen, samen babbelen over de verbouwingen, samen dromen over de verbouwingen en gewoon content zijn dat er eigenlijk nog een 'samen' bestaat. De relatie met de rest van de familie die is complex. Iedere zaterdagmorgen staat de trouwe entourage hier om 8h aan de deur en smijten die mensen zich in 't werk. We appreciëren dat. 't Zal wel zijn, ze weten dat. Maar ze weten intussen ook dat ik iedere gsm, sjakosj, sleutelbos, broek, regenvest, ... die ze op mijn paar vierkante meters laten rondslingeren, de nieuwe regenput in wil smijten. Moar allez, we vergeven ze dat allemaal want die mensen brengen hier ook wel ieder weekend afwisselend West-Vlaamse klaaskoeken of Kempische ontbijtkoeken mee. Ze doen mijn strijk. Ze wassen af. Ze gaan op trot met mijn kinders en ze proberen waar mogelijk een paar vierkante centimeters proper te maken.

Mijn humeur. Ik zaag, klaag en bleit. Afhankelijk van welke fase de verbouwingen in gaan kies ik één van de drie activiteiten om de dag mee te beginnen of eindigen. Dat bleiten, dat heeft al één vast moment. De zondagavond. Wanneer de entourage vertrekt en de opkuis moet beginnen. Zo om 21h 's avonds wanneer de wekker voor 's anderendaags om 5h30 staat.

Het sociaal leven. We hopen dat we er na de verbouwingen nog één zullen hebben, of maten. Zeker nu we hen bij de zoveelste weekenduitnodiging nog eens het antwoord 'ergens volgend jaar' geven.

Moest er gedacht worden dat ik overdrijf... echt écht ECHT niet. 't Is triestig. Maar beetje bij beetje gaat dat hier beteren, want er werd hier vaneigens niet alleen maar gezaagd hé. Hier werd gewerkt!

De tuin kreeg een nieuwe regenwaterton.



De aanbouw begon met een betonlaag.



Die laag werd op stevigheid en waterdichtheid getest.



De aanbouw werd gemetst.



De aanbouw kreeg een dak.



De achterbouw werd afgebroken.



En de tuin werd een stort.



Wat hebben we bijgeleerd?
  • 'Eerst het kot en dan de varkens.' Dixit mijn bazin toen ik zei dat verbouwen zonder kinders zoveel makkelijker moet zijn.
  • Laat alle telefonische beloftes van leveranciers, aannemers (over BTW-percentages, kostprijs, ...) per mail bevestigen. Achteraf komen ze vaak op hun woorden terug.
  • De goedkoopste bouwmaterialenleverancier is niet noodzakelijk de beste. Weeg af wat je 't belangrijkste vindt. Wij vonden de centen belangrijker en moeten af en toe verkeerd of vergeten materiaal bij leveringen, onbeleefheid, enzovoort verdragen.
  • Als je werkt met familie, zorg ook dan voor een goede planning en wees eerlijk tegen elkaar over frustraties. De eerste maanden werd dat hier niet gedaan en een 'ontploffing' zorgde ervoor dat we dat veranderden. Vele beter nu.
  • Zelfs al heb je een planning, er zijn altijd onvoorziene omstandigheden. Iemand wordt ziek, materiaal werd niet op tijd geleverd, ondergrondse ontdekkingen maken afbraakwerken moeilijker, regenweer, ... Reken maar op wat vertraging dus best genoeg marge nemen bij het opstellen van de planning.
  • Kleine kinderen vinden verbouwingen wreed fascinerend. Verzin iets simpels, ze zijn zo trots als ze mogen 'helpen'. Een kinderschep vind je overal en tijdens de schepwerken per ongeluk wat aarde morsen staat garant voor veel lach- en schepleute bij die kleine mannen. Grote stukken plastic speelgoed en de fiets afwassen zorgde hier ook al voor veel waterplezier.

11 opmerkingen:

  1. Pfff, ik ben doodcontent dat we er al door zijn. Ik 'voel' de spanning en de kopzorgen. Bij ons bleef het vuil beneden (wij woonden boven), maar met 5 op een krappe oppervlakte, dat was niet van de poes.
    En zucht en klaag en bleit maar een keer. Dat lucht op. Nog een paar maanden doorbijten en je zal zo gelukkig zijn. En dan is die ellendige periode stilletjesaan ook weer vergeten. Tenzij er weer iemand over blogt en je het ook weer 'voelt'.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wij hadden alleen een baby'tje dat nog niet kon kruipen of lopen toen we begonnen, bij de afwerking werd dat een peuter. En die fascinatie van hem voor al die werken, was fantastisch. Maar al de rest herken ik ook. Een jaar en half koken op een piepklein zolderkamertje, afwassen in een teiltje, douchen bij familie... Maar dat gaat voorbij en je 'vergeet' dat idd. voor een stuk. Ik ben zo gelukkig als ik nu in onze keuken zit. Nog even doorgaan en vooral veel dromen met je man van de tijd dat het af gaat zijn. En misschien toch ook eens een babysit zoeken om er samen een avondje uit te kunnen?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Idd, zeer herkenbaar! Na bijna 3 jaar te verbouwen zijn bij ons de afbraakwerken al een tijdje achter de rug, maar ik weet maar al te goed hoe het voelt om in een onafgewerkt huis te wonen ... maar kop op, het ergste is achter de rug denk ik, nog eventjes doorbijten en jullie gaan zo content zijn dat jullie doorgezet hebben! Enne ... mijn babysit aanbod blijft gelden he! Onze kapoen hier thuis zou niets liever hebben :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ongelooflijk knap, wat jullie doen..
    Ik ga niet snel nog eens zeggen "Later? Een leuk huisje kopen en dat wat verbouwen."... ;)
    Maar het resultaat zal zooo goed zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Auw... wat herkenbaar. Maar het gaat net als met bevallingen: straks he, dan vergeet je alle pijn! Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. "eerst het kot en dan de varkens", idd ook veel gehoord en zooo waar.
    Nog even volhouden, nadien gaat ge blij zijn en trots (zie wat wij gedaan hebben)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ehe...en wij moeten nog beginnen...:-S

    Moed en volharding, zoals bij de visclub ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Zucht. Sterkte.
    Je brief is aangekomen en ik schrijf gauw terug.
    Mijn god, je verdient echt een opkikker

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Merci voor de na-regen-komt-zonneschijn verhalen, ik trek mij daar al wat aan op!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Als je eens een babysit nodig hebt, voor een avondje uit, je weet me te vinden he :).
    (En ik meen het nog ook, eigenlijk)

    BeantwoordenVerwijderen