2 april 2010

Pendelperikelen

Pendelen heeft voor- en nadelen. Dat vertelde ik vroeger al een keer, toen had ik het over een voordeel. Nu vertel ik u over een nadeel, een wreed frustrerend nadeel, toch voor een nogal principeel mens als mezelf. Wat vaak op mijn lever ligt, was deze morgen weer eens wreed duidelijk aanwezig, namelijk het trammen/treinen/metro'en met De Ongemanierden.

U kent ze wel. Zij wachten niet links of rechts van de deur. Neen, zij staan vlak vóór de deur. Zien ze bij wonder toch dat er zich deftige rijen hebben gevormd, dan vinden zij dat achteraan aanschuiven niet op hen van toepassing is. Gaat de deur eenmaal open dan stappen zij al op vóór iedereen uitgestapt is. Zij treden alle beleefdheidsregels met de voeten om de door henzelf verklaarde stoeltjesoorlog te winnen. Is hun race achter de rug dan vinden zij dat hun rugzak of sjakosj eigenlijk ook een plaatske verdient. Het zetelke van hun gerief dan toch moeten opgeven gaat met een diepe zucht gepaard, maar daartoe zijn ze tenminste nog bereid. Van hun eigen zuur verdiend plekske doen ze onder geen beding afstand. Ouwe madammekes, versleten meneerkes, 7 maand zwangere vrouwen, het deert hen niet. Als Zij maar Hun zetel hebben en als Zij dus maar zo rap mogelijk door die deur geraken.

Deze morgen sprong er zo weer één voor mijn en de neus van drie andere Gemanierden. Een tik op de schouder en de vraag om, zoals de rest, gewoon aan te schuiven werd ontvangen met een dodelijke blik, een antwoord dat hier geen citaat verdient en een middelvinger bij het afscheid. Ik bleef bevend en misnoegd achter.

Waarom?
  • Zij hield vol, negeerde iedereen en deed gewoon haar goesting.
  • Ik vond haar gedrag er totaal over, compleet ongemanierd.
  • Het zuchten, het kreunen en de ogen van de anderen spraken boekdelen, maar niemand trad me bij.
Mijn vragen?
  • Ben ik te principeel? Moeten we zoiets gewoon laten passeren en vindt u ook dat het elk voor zichzelf is? Of laat u op zo'n momenten soms ook wel eens van zich horen?
  • Hoe worden mensen in godsnaam zo ongemanierd?
  • En vooral: Hoe zorgen wij er voor dat onze kinderen later absoluut tot de Gemanierden behoren?

10 opmerkingen:

  1. Antwoord op dat laatste vraagje: we kunnen alvast beginnen met zelf het goede voorbeeld te geven. Vorige week bracht een kind in mijn klas ter sprake dat zij met haar mama een portefeuille had gevonden en dat ze die naar de politie hadden gebracht. Waarop een ander kind:"Oh, ik heb er ook eens één gevonden. Ik heb die thuis aan mijn papa gegeven. Die heeft het geld eruit genomen, de kaarten verscheurd en alles in de vuilbak gesmeten." Daar sta je dan met je projectjes rond sociale vaardigheden en goed gedrag...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zoals An zegt: zelf het goede voorbeeld geven is al veel.
    Grote Pruts had vorig jaar een autootje 'meegebracht' uit de klas. Dit heeft hij, in mijn bijzijn, terug moeten geven aan de juf mét excuses. 't Heeft wat moeite gekost om hem te overtuigen, want anderen van zijn klas deden dit ook en het was toch maar iets kleins. Maar uiteindelijk was hij toch fier op zichzelf dat hij het terug gegeven heeft.
    Ik vrees echter dat het moeilijk is om kinderen van anderen te overtuigen. Het wekt meestal alleen ergernis en agressie op bij De Ongemanierden (maar het kan voor jezelf wel enorm deugd doen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vind het al zeer moedig dat je haar erop durfde aanspreken. Je hebt echt wel gelijk.

    Ik erger me niet echt, maar ik voel mij wel heel ambetant (ik schaam me hun plaats, denk ik). Als ik bijvoorbeeld ook rechtsta en ik niet tegen iemand kan zeggen om recht te staan voor een oudere dame die de bus op stapt.

    Wat bij mij wel enige ergernis en grote vragen opwekt, is de luide muziek. Muziek is top, maar enkel de bassen, boenken en klingels horen, bezorgt mij soms wel hoofdpijn. En toch durf ik niet vragen of hun muziek een beetje stiller kan.
    Ik mijd het achterste gedeelte van de bus, waar de meeste jongeren zitten en alle boenken en klingels nog eens gemixt worden door de verschillende liedjes.

    Een waarden- en normenverschuiving in de maatschappij, vrees ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zò herkenbaar! Ik neem heel vaak het openbaar vervoer en ik word er soms echt triest van. Ik heb als negen-maanden-zwangere (en je kon er met mijn 24 kilo extra echt niet naast kijken) vaak een hele busrit moeten rechtstaan. Niemand die z'n plaatsje kwijt wou... Mijn remedie tegen de ongemanierdheid: simpelweg zelf wèl wachten tot de anderen zijn afgestapt, plaats afstaan, helpen met buggy's... Omdat ik altijd denk: iemand moet de slimste zijn. Dat helpt trouwens ook zeer goed bij onvriendelijke mensen: zelf net megavriendelijk zijn. Daar weten boze mensen meestal geen raad mee:-) Veel courage nog bij het pendelen!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. O, die frustratie ken ik zo goed.
    Soms ontsnapt me dan "zeg, we gaan er echt allemaal wel op geraken ze...", met een boze blik als reactie.
    Of als ik bij de afstappers ben, durf ik echt wel luid zeggen:" zeg, mogen we er misschien eerst af?!".

    Maar ik probeer soms ook iets positief te doen hoor, in plaats van reclameren. :)
    En stil ben ik ook, ik val namelijk altijd in slaap :).

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik neem heel weinig het openbaar vervoer (werk thuis en doe het meeste met de fiets) maar ik herken het wel en ik wil zooo graag dat mijn kindjes ook bij de gemanierden behoren.
    Inderdaad het goede voorbeeld geven is een goed begin. Maar erover praten met de kinderen ook als je samen met hen in zo een situatie bent.

    Het is moeilijk om anderen hun gedrag te veranderen want ze zien zelf het probleem niet en vinden (denk ik) de gemanierden slechts een stelletjes burgertrutten waar zij boven staan. (tenminste: zo lijkt het wel)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Goed dat je toch de moeite hebt gedaan om hen te laten horen dat het niet gepast was!! pffff, bah, zo'n gedrag daar heb ik een gloeiende hekel aan en ik blijf ook altijd achter met een gemengd gevoel nadat ik "zo'n mensen" op een "nette" manier op hun plaats zet, want het is niet leuk om dan nog eens zo'n vinger naar je opgestoken te krijgen. Ja, het goede voorbeeld geven, en ik hoop ook echt dat ik nooit ga horen dat mijn meisjes zo ongemanierd, onbeschoft zijn, daar zou ik echt niet goed van zijn!!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. OOOh, ik word daar ook zo kwaad van!
    Ge kunt de bus nie meer af want iedereen komt en masse al naar binnen en daar staat ge dan met ne buggy en twee kinderen. En dat zijn niet alleen pubers, maar ook oudere mensen.

    k

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Sinds we zonder auto leven gebruiken we regelmatig het openbaar vervoer, en dan meestal in de spitsuren. Ik ben dan meestal alleen met de meisjes en ze kunnen aan de lijve ondervinden hoe druk het wel kan zijn. Mensen staan hun plaats nooit af aan mijn kinderen, ookal worden ze de hele bus doorgeslingerd. Daarom zet ik ze meestal op de motor, daar zitten ze veilig en nemen ze geen 'echte' zitplaats in. Ik heb mijn plaats al regelmatig afgestaan aan mensen die ze harder nodig hadden dan ik: ouderen, zwangeren, vader met een baby in de armen...Ze reageren dan vaak wel wat angstig want ze willen liever naast mij zitten dan naast een vreemde en dat is dan juist het ideale moment om ze uit te leggen waarom ik m'n plek afsta. Ook bij het instappen leg ik hen keer op keer uit dat ze moeten wachten tot iedereen is uitgestapt. Op de trein is het al vaak gebeurd dat we in het gangetje moesten staan, zelfs met kinderen die doodop zijn. En zo leren ze alweer dat niet altijd iedereen kan zitten. Vaak krijgen we dan vertederende blikken van mensen die wel zitten, maar niemand die hun plekje afstaat aan de kleine kindjes die zo moe zijn. Ik zou dat zelf wel doen, net zoals ik altijd help met buggy's. Ach, ik heb zelf gekozen voor die kinderen en maak me dan ook niet druk in mensen die zich niet voor mijn kinderen willen opofferen.
    Als zwangere met bekkeninstabiliteit stapte ik zelf wel op jongeren af om hun plekje te vragen. Niet uit principe hoor, maar wel omdat ik anders wel kon huilen van de pijn.

    Ik denk dat veel mensen hoffelijkheid niet meer kennen. Ik denk niet dat het bewuste onbeleefdheid is (soms wel natuurlijk), mensen zijn blijkbaar niet in staat om zich in te leven in een ander op zo'n momenten. Tot ze zelf hebben staan sukkelen met een dikke buik, krukken, zere rug, buggy of met kleine kindjes...

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ewel dames, ik ben blij dat wij met zijn allen nog het goede voorbeeld blijven geven. En als we nu nog eens allemaal zoals Meisjesmama zo rustig kunnen relativeren (wauw!) dan komt het misschien helemaal goed.

    BeantwoordenVerwijderen