18 maart 2010

Dertigersdilemma



Of de 'quarter life crisis'. Weer zo'n hoogdravende psychobabble-term denk je nu misschien. Ik deed dat ook tot ik het boek begon te lezen, van inderdaad een psycholoog, en ik onderaan pagina 23 aan de grond genageld stond.

"De hierboven beschreven negatieve effecten van het hebben van veel keuzemogelijkheden leiden er regelmatig toe dat dertigers helemaal niet meer willen kiezen. We lijken steeds vaker te leven met de illusie dat alles tegelijk kan. We willen op alle fronten tegelijk geslaagd en succesvol zijn. Vinden balans werk-privé erg belangrijk maar willen daarbij bakken met geld verdienen en dan ook nog een functie bekleden die niet alleen een intellectuele uitdaging vormt maar bovendien enige maatschappelijke relevantie vertoont. Daarnaast willen we ons sociale leven, zoals we dat in onze studententijd kenden, combineren met het krijgen van kinderen, het maken van mooie reizen en willen we eigenlijk het liefste wonen op een boerderij midden in de stad... Kortom we willen alles!"

Slik! 't Enige dat nog ontbreekt is mijn naaiatelier in een schuur van de boerderij. Hoe weet die dat of zijn er nog mensen gelijk mij? Mensen die gestudeerd hebben, superkinders hebben, in een goeie relatie zitten, een gerieflijk huis hebben, een goeie job, die dus alles hebben wat ze nodig hebben en waarvan de buitenwereld denkt 'amai, die hebben 't wel voor mekaar', maar die zelf niet losraken van de gedachte 'is dit het nu?'.

De reden? 'Spitsuur' noemt zij het in haar boek. Veel te veel (levensbepalende) keuzes moeten maken op ongeveer 't zelfde moment en daarbij dan ook nog ne keer telkens veel te veel alternatieven hebben. Vroeger kregen wij aan zee een crèmeke en konden we kiezen tussen een raket of een cornetto. En nu? Nu zijn er zeker 50 verschillende soorten, alleen nog maar bij crèmekes... We kunnen niet meer kiezen en we willen niet meer kiezen.

Luxeproblemen misschien, maar 'k zal toch content zijn wanneer mijn eigenste spitsuur voorbij is.

21 opmerkingen:

  1. Amai, dat klinkt inderdaad herkenbaar;-) Af en toe overvalt mij dat ook "is dit wat ik nu echt wil?".
    Gelukkig besef ik tegenwoordig meestal dat blijven over denken waar je niet voor gekozen hebt, mij niet gelukkiger maakt.
    Dus leef ik van dag tot dag, alé of toch van maand tot maand :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Al uit of wa?
    Steek maar eens in de bus want 't is hier ook spits.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. dankjewel!... ik ben ook wel nieuwsgierig, ....gewoon te vinden in de fnac of moet het besteld worden enzo?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @Bombilla: nog een beke, 't is zware kost vind ik. Ik probeer hem zo rap mogelijk binnen te smijten.

    #Mie: ik kocht hem in de Standaard Boekhandel, volgens mij wel overal te vinden. Al die dertigers met hun dilemma's é :-)!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel heel herkenbaar! Amai, ik kan al drie pagina's schrijven over mijn huidig spitsuur :-), maar ik heb heel onlangs een paar redelijk drastische beslissingen genomen, en de tijd zal moeten uitwijzen waar het heen leidt. Veel succes ermee in ieder geval!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Helemaal herkenbaar. Ik denk dat ik morgen eens naar de Standaard ga...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Pffft, ik ben twintiger en sta nu op zo'n punt waar er ook veel gekozen moet worden (verderstuderen of gaan werken? direct gaan samenwonen of nog wat thuisblijven? iets huren of iets proberen kopen?)

    Dan kijk ik soms uit naar een tijd waar al die beslissingen al genomen zijn en ik gewoon kan leven met wat ik héb in plaats van constant te moeten beslissen wat ik wil.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik ken de titel, maar heb het boek niet gelezen. Je leest er inderdaad best veel over, dat we tegenwoordig eigenlijk te veeeel mogelijkheden hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Heel herkenbaar.

    De mensen waar ik dan naar opkijk, die hebben het ook allemaal rond. Gelukkig praat ik daar ook met hen over zodat ik ook weet dat het niet altijd rozegeur en maneschijn is :-)

    Ik ben ook zo nen ik-kan-niet-kiezer. Ik wil eigenlijk nog verder gaan vormingen organiseren en tijd om te naaien, tijd voor mijn vriendinnen, tijd voor de kinders, nen eigen moestuin, danslessen (en dan nog niet echt goed kunnen kiezen tussen de stijlen) en elke dag koken en daarvan ook nog foto's maken.

    Het is een feit. Stoppen met alles tegelijk doen en focussen op 1 ding. Kiezen dus. Maar dat is buiten mijne cyclus gerekend ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ja, hééél herkenbaar dit.. ik had al een dertigersdilemma toen ik nog niet eens dertig was :-D
    Ik wil veel kinderen, niet te veel werken maar wel veel geld verdienen, een grote woonboerderij met grote keuken met gezellige lange tafel voor alle kids, en inderdaad een naaiatelier erbij.. Hmm, als ik tachtig ben misschien?

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Kiezen is toch zo vermoeiend, t vraagt veel energie. Ik word er wel met de tijd beter in. Ik maakte recent de keuze om men job in een andere regio te doen, maandag begin ik in Limburg, dus achterlaten van superleuke collegas (verliezen) en weer onzekerheid voor het nieuwe, altijd maar weer kiezen is echt vermoeiend. Als eens de belangrijksre keuzes gemaakt zijn, moet dat wel rust geven denk ik...beetje verderdobberen, tot het volgende dilemma zich weer voordoet. Interessant boek me dunkt!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Hmm, is misschien wel een boek voor mij! Ik heb daar nu al last van en ik word er nog maar 25! Dan denk ik van "moesten we niet in het buitenland gaan wonen" of "moet ik geen verre reizen gaan maken" en wil ik in de stad wonen of het platteland, wil ik uitgaan of nog een baby... soms is het precies altijd nodig om naar iets spannends te verlangen maar terwijl vergeet ik tevreden te zijn met hetgene ik nu heb!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hmhm...ik heb het idd ook moeilijk met het maken van keuzes. Maar dat gaat dan vooral om 'triviale' zaken als welke smaak ijs, welk kleur fototoestel, waar gaan we op reis of wil ik tegels of parket op mijn vloer.

    Als 't gaat om belangrijke zaken dan kan dat twee kanten uitgaan. Soms heel moeilijk, soms bijna als vanzelfsrpekend. Zo hebben wij bvb heel bewust gekozen om in ons fijn verbouwde rijhuis te blijven wonen, ook al vloeken we soms eens als de chaos het weer overneemt. Het hebben van meer ruimte en een grotere tuin zou gepaard gaan met consequenties waar we niet mee kunnen leven als daar zijn terug voltijds gaan werken, kinderen in de opvang, minder reizen, minder tijd voor hobby's, minder tijd met de meisjes,...
    Ik kan zeggen dat ik iemand ben die echt tevreden is met waar ze nu in het leven staat. Ik verlang niet (allé zo af en toe ne keer) naar meer, beter, anders...weinig ambitieus misschien, maar het geeft me wel rust in mijn hoofd.
    Of misschien moet dat dertigersdilemma nog komen bij mij en ga ik nog eens aan u denken binnen een jaar of tien?

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Oh en wat ik nog kwijt wilde: zo tof om je tegen het lijf te lopen! Ik had het gevoel dat ik met jou wel een aantal uurkes aan de koffieklets zou kunnen gaan.
    't was daar ook niet echt de plaats om een dertigersdilemma aan te pakken he...zoveel keuze aan schoon stofkes. Hopelijk is het je gelukt!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. oei, ik hoor daar niet bij..ik heb 5 fantastische kinderen en de geweldigste man en ik ben dolgelukkig en heb nog nooit gedacht 'is dit het nu?'. Maar ik wil dan ook geen verre reizen maken, wil geen functie met intellectuele uitdaging, maar ja, ik heb natuurlijk wel mijn naaiatelier in mijn boerderij en daar wil ik (eenmaal ik erin zal zitten, nog efkes geduld) niet meer uitkomen, lol.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Het doet me deugd dat ik niet de enige dertiger ben die dit probleem heeft!
    En als ik dan keuzes heb gemaakt, dan twijfel ik achteraf meestal of het wel de juiste waren. Had ik toch niet beter wat langer gewacht met kinderen en eerst wat gereisd? Zouden we toch niet beter verbouwen dan een huis bouwen?,....
    Maar ja dat is nu allemaal te laat. Kan beter het beste maken van wat ik nu heb, dan piekeren over hetgeen ik niet heb.
    k

    BeantwoordenVerwijderen
  17. @Liesel: ik moet mezelf ook vaak verplichten stil te staan en content te zijn met wat ik heb.

    @Polkadotjes: dat klinkt goed wat je schrijft. Ik ben intussen wel na het vele gefrustreer op het 'ik wil kiezen'-punt gekomen. Volgens mij zijt gij gewoon veel rapper en slimmer dan mij geweest. 'k Zal nu efkes uw voorbeeld volgen! En ja, ik zag die koffieklets ook direct zitten. Meerdere stofkes gekocht en vooral een adres gevonden waar ze mij nog veel gaan zien! Dat moest nu eigenlijk wel lukken é.

    @Hilde: wauw + jaloers!

    @alle iedereen: we geraken erdoor hoor, maar we gaan moeten kiezen é, allemaal daarmee beginnen dan maar?

    BeantwoordenVerwijderen
  18. :) Hier een reactie van Nienke, de schrijster van het boek. Eens in de zoveel tijd kom ik wel eens 'een draadje' tegen op het internet waarin ik word genoemd... Ik wilde jullie allen alleen maar even zeggen dat ik jullie reacties leuk, goed geformuleerd, geestig en interessant vond (in willekeurige volgorde). Ik zou zo een hele workshop met jullie kunnen vullen! Succes met al jullie dilemma's en keuzes tussen (grofweg) 25 en 35! Veel groeten van Nienke Wijnants!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wauw Nienke, zo leuk dat jij hier iets komt schrijven en bedankt voor de succeswensen!

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Haha, graag gedaan! Jullie bedankt voor de leuke reacties! Nienke

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Zeer herkenbaar. Ik had dat boek zo'n 5 jaar geleden moeten lezen. Toen heb ik serieus geworsteld met het feit dat 'alles' (in mijn geval carrière mèt klein kind) niet meer mogelijk was. Ik denk (hoop) dat mijn spitsuur voorbij is, maar ik sta dankzij deze periode wel stevig in mijn schoenen en ben overtuigd van mijn juiste keuzes.

    BeantwoordenVerwijderen